Pierwszego wpisu w księdze inwentarzowej nowo powstałej biblioteki dokonano już 20 grudnia 1946 roku.
Była to pierwsza w powiecie poznańskim biblioteka gminna, a także jedna z 250 bibliotek gminnych w Polsce według stanu z 1946 r.
Na podstawie rozporządzenia M.O. z 24 stycznia 1948 roku w sprawie rejestracji bibliotek i wypożyczalni książek, w dniu 17 kwietnia 1948 r. dokonano rejestracji Biblioteki Gminnej z siedzibą w Kiekrzu (1 izba w budynku prywatnym przy Szkole Podstawowej w Kiekrzu). Do 1952 r. pieczę nad powstałymi bibliotekami pełnił Minister Oświaty za pośrednictwem Naczelnej Dyrekcji Bibliotek.
W pierwszych latach powojennych na czoło problemów, przed którymi stanęła biblioteka wysunęły się zagadnienia organizacyjne, a dopiero w następnych latach merytoryczne.
W 1960 roku przeniesiono Bibliotekę do budynku starej szkoły w Rokietnicy. Dnia 27 marca 1970 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu nadało Bibliotece imię Marii Konopnickiej. W 1984 roku Biblioteka otrzymała nowa siedzibę w budynku przy ulicy Pocztowej 8 (stary budynek Urzędu Gminy). Od 20 marca 2018 roku siedziba Biblioteki Gminnej znajduje się w nowoczesnym budynku przy ulicy Szamotulskiej 29 w Rokietnicy.
Maria z Wasiłowskich Konopnicka urodziła się w Suwałkach 23 maja 1842 roku. Zmarła we Lwowie 8 października 1910 roku. Dzieciństwo spędziła w Kaliszu, ucząc się początkowo w domu, a następnie na pensji sióstr sakramentek w Warszawie, gdzie poznała Elizę Orzeszkową.
W roku 1862 wyszła za mąż za ziemianina Jana Jarosława Konopnickiego i zamieszkała z nim w majątku Bronów niedaleko Łęczycy. W obawie przed aresztowaniem w czasie powstania Konopniccy wyjeżdżają do Drezna, skąd powrócili po ogłoszeniu amnestii w 1865 roku. Zrujnowany i zadłużony Bronów musieli sprzedać i wziąć
w dzierżawę mały folwark Gusin.
Tutaj Konopnicka, mimo licznych obowiązków domowych, prowadziła intensywną pracę samokształceniową i zaczęła pisać pierwsze utwory.
W roku 1877 na skutek konfliktów małżeńskich Maria Konopnicka porzuca męża i z sześciorgiem dzieci przenosi się do Warszawy, gdzie mieszka do 1890 roku. Żyje w bardzo trudnych warunkach materialnych, zarobkuje pracą nauczycielską i publikacjami.
W roku 1876 debiutuje cyklem poetyckim „W górach”, który spotkał się z bardzo życzliwą opinią krytyków i czytelników. Od tego moment rozpoczyna się intensywna praca twórcza autorki „Roty”. Konopnicka uczestniczyła w licznych, jawnych i konspiracyjnych, inicjatywach społecznych: w działalności Czytelni dla Kobiet, Kole Oświaty Ludowej, opiekuje się więźniami kryminalnymi i politycznymi. W latach 1884 – 1886 redaguje pismo dla kobiet „Świt”.
W latach osiemdziesiątych podróżuje do Włoch, Austrii, i Czech. Po roku 1890, zmuszona szykanami władz carskich oraz sytuacją osobistą (konieczność leczenia jednej z córek), wyjeżdża na dłuższy czas za granicę – m. in. do Niemiec, Austrii, Szwajcarii, Włoch, Francji. Nie traci jednak kontaktu z krajem – współpracuje z czasopismami i wydawnictwami, uczestniczy w akcjach o charakterze narodowym. Jest współorganizatorką akcji protestacyjnych przeciw prześladowaniu polskich dzieci we Wrześni i ustawom wywłaszczeniowym. Współpracuje z komitetem pomocy dla wykształconej ludności Górnego Śląska i Wielkopolski, z Macierzą Szkolną oraz polskimi zrzeszeniami na emigracji.
W roku 1902 w Krakowie i we Lwowie odbyły się obchody 25-lecia jej pracy pisarskiej , a otrzymany w roku następnym, jako dar narodowy, dworek w Żarnowcu pozwolił na stabilizację życiową. Nie ustała jednak aktywność społeczna Konopnickiej.
W latach 1905 – 1907 przebywała w Warszawie, organizując pomoc dla więźniów politycznych i ich rodzin. W roku 1909 nastąpiło znaczne pogorszenie się stanu zdrowia poetki. Nie pomógł pobyt we Włoszech – po powrocie do kraju umiera w lwowskim sanatorium.
Pochowana została na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
